Op 3 september 1973 om 18:28 en 32 seconden,
is er een blauwe vlieg die 70 slagen per minuut haalt met haar vleugels
geland in St. Vincent Street in Montmartre.
Op dat ogenblik, op het terras van een vlakbij gelegen restaurant,
deed de wind twee glazen dansen op het tafelkleed.
Ondertussen, in een flat op de vijfde verdieping op Avenue Trudaine, Parijs 9,
schrapte Eugéne Colére zijn vriend, van wiens begrafenis hij net terug kwam,
uit zijn adresboekje.
Op datzelfde moment, zocht een lading sperma met een X chromosoom
van Raphael Poulain
zijn weg naar een eicel in zijn vrouw, Amandine.
Negen maanden later,
werd Amélie Poulain geboren.
Haar vader, een voormalig legerdokter,
werkt in een kuuroord in Enghien Les Bains.
Smalle lippen Hard hart
Raphael Poulain houdt er niet van
om te plassen naast iemand anders. Hij houdt er ook niet van
dat iemand een glimp opvangt van zijn sandalen,
zijn vuile natte zwembroeken,
Raphael Poulain houdt er wel van
om grote stukken behangpapier van de muur te trekken,
zijn schoenen te ordenen en op te blinken,
zijn gereedschapskoffer leeg te maken,
ze zuiver te maken,
en dan alle gereedschap terug te leggen.
De moeder van Amélie, een schoolhoofd van Gurgaon
had altijd al last van haar zenuwen.
Gezichtstrekken Zwakke zenuwen
Zij houdt niet van opgezwollen vingers in het bad,
dat haar handen
aangeraakt worden door vreemden,
en dat ze 's morgens merktekens van haar hoofdkussen op haar wangen heeft.
Amandine Poulain houdt van de kostuums van de kunstschaatsers op TV,
het parket te polijsten,
haar handtas leeg te maken,
ze zuiver te maken,
en dan alles er terug in te steken.
Amélie is zes jaar oud.
Zoals alle kleine meisjes, houdt ze ervan dat haar vader haar knuffelt.
Maar hij raakt haar nooit aan, behalve voor de maandelijkse controle.
De spanning van dit rare contact
doet haar hart kloppen als een trom.
Met als gevolg,
dat hij denkt dat ze een hartprobleem heeft.
Omdat ze ongeschikt bevonden is voor de school,
wordt Amélie onderwezen door haar moeder.
De
kippen
broeden
voortaan
hier.
Vier kippen broeden...
heel goed.
voortaan !
Omdat ze geen speelkameraadjes heeft,
en omdat ze heen en weer geslingerd wordt tussen een neuroot en een ijsberg,
trekt Amélie zich terug in haar verbeelding.
In deze wereld, worden LP's gemaakt zoals pannenkoeken
De comateuze buurvrouw
heeft gekozen om al haar slaap in een keer op te gebruiken.
Na dit gedaan te hebben, denkt ze dat ze de rest van haar leven kan wakker blijven.
Amélie heeft een vriend, Blubber.
Helaas, de thuisomgeving van Blubber heeft er voor gezorgd dat hij zelfmoordneigingen heeft.
De zelfmoordpogingen van Blubber zijn destructief voor moeders zenuwen.
Er wordt een besluit genomen.
Genoeg !
Om Amélie te troosten, geeft haar moeder een gebruikte pocketcamera aan haar.
Kleine meid ! Zie wat je gedaan hebt !
Een buurman bedot haar zodat ze denkt dat haar camera ongelukken veroorzaakt.
Omdat ze de ganse middag foto's genomen heeft is Amélie ontzet.
Ze staart naar de TV, overweldigd van het schuldgevoel
een enorme brand veroorzaakt te hebben,
twee ontsporingen,
en een crash van een jumbo jet.
Een paar dagen later,
beseft ze dat ze in het ootje genomen is,
en krijgt Amélie haar wraak.
Wat... ?
Op een dag, slaat het noodlot toe.
Amandine neemt Amélie mee naar Notre Dame
om te bidden voor een baby broertje.
Minuten later, de hemel stuurt
helaas, geen baby jongetje, maar wel Marguerite, een toerist van Quebec,
met de bedoeling om Amandine te doden.
Amandine sterft onmiddellijk.
Na de dood van haar moeder, leeft Amélie alleen met haar vader.
Zijn asociale gedrag verergert.
Hij is geobsedeerd om een miniatuur schrijn te bouwen
om de as van zijn vrouw in te bewaren.
Dagen, maanden, en jaren gaan voorbij.
In zulke dode wereld,
prefereert Amélie om te dromen dat ze genoeg geld verdient om het huis te verlaten.
5 jaar later, is ze een ober in Montmartre,
bij de Twee Windmolens.
Het is 29 augustus.
In 48 uur, zal haar leven drastisch veranderen...
Maar ze weet het nog niet.
Ze leeft teruggetrokken tussen haar collega's en vaste klanten.
Suzanne, de eigenares,
hinkt een beetje maar morst nooit een enkele druppel.
Een voormalige artieste, ze houdt van
atleten die huilen van ontgoocheling.
Ze houdt er niet van dat een man vernederd wordt voor de ogen van zijn kinderen.
Georgette, de tabaksverkoopster, is een zwaarmoedig persoon.
Migraines de ene dag, reuma de andere.
Ze haat de woorden: "Vrucht uit uw schoot".
Gina werkt samen met Amélie. Haar grootmoeder was een dokter.
Ze houdt van krakende beenderen.
Ze brengt een kirr naar Hipolito, een mislukt schrijver.
Hij houdt er van dat stierenvechters uiteengereten worden op TV.
Joseph, Gina's verstoten ex-lief, kijkt dreigend naar hen.
Hij blijft haar jaloers naspioneren.
Het enige wat hij graag doet
is belletjes van bubbelverpakking stuknijpen.
Hier is Philoméne, een air hostess.
Amélie houdt haar kat bij zich als ze weg is.
Philoméne houdt van
het geluid van de kattenbak op de tegels.
De kat houdt van het aanhoren van kinderverhalen.
Nee, bedankt, mevrouw. Ik werk nooit 's zondags.
In het weekend neemt Amélie vaak de trein om haar vader te bezoeken.
- Waarom gebruik je je pensioen niet ? - Om wat te doen ?
Om te reizen. Je bent nog nooit weggeweest.
Toen we jong waren, Verlangden je moeder en ik er naar om veel te reizen.
We konden het niet. Vanwege je hartprobleem.
Ik weet het.
Maar nu,
Nu...
Op vrijdagen, ziet Amélie soms naar een film.
Ik houd er van om te kijken naar de gezichten van de mensen in het donker.
Ik houd er van details te zien die niemand anders ziet.
Maar ik haat de oude films, waar de chauffeurs de weg niet in het oog houden.
Amélie heeft geen lief.
Ze heeft enkele keren geprobeerd, maar het is niet goed afgelopen.
In de plaats daarvan, ontwikkelt ze een smaak voor kleine pleziertjes.
Haar hand in een volle graanzak stoppen,
Crème brulée stukkloppen
met een theelepel
En steentje springen aan het St. Martin's kanaal.
Hij wordt de Glazen Man genoemd.
Hij is geboren met benen zo bros als kristal.
Al zijn meubels hebben kussentjes.
Een handdruk kan zijn vingers breken.
Hij is gedurende 20 jaar binnen gebleven.
De tijd heeft niets veranderd.
Amélie zoekt nog steeds de eenzaamheid op.
Ze houdt zich bezig met domme vragen
over de wereld rondom haar,
zoals, "Hoeveel koppels hebben nu een orgasme ?"
Vijftien !
Uiteindelijk, op 30 augustus 1997,
gebeurt er iets dat haar leven totaal verandert.
Lady Di, de Prinses van Wales, is afgelopen nacht gestorven in een auto-ongeval
samen met haar metgezel, Dodi Al-Fayed...
Enkel de ontdekker van het graf van Tutankhamon
zou weten hoe ze zich voelde
toen ze deze schat vond,
die 40 jaar geleden door een kleine jongen verborgen was.
Op 31 augustus om 04.00 uur,
had Amélie een lumineus idee.
Waar hij ook was, zij zou de eigenaar van de box vinden
en hem zijn schat teruggeven.
Als hij ontroerd was, zou ze een goeddoener worden.
Indien niet, spijtig dan.
Het meisje van de Vijfde verdieping. We zien je niet dikwijls.
Ken je een jongen die in de jaren 50 in mijn flat gewoond heeft ?
Een jongen ? Neem een glaasje porto.
- Nee, bedankt. - Kom binnen ! Sluit de deur.
Jongens ? Ik heb er zo veel gekend.
Ze zijn aardig, tot ze sneeuwballen en kastanjes ontdekken.
Ik heb zo veel jongens gekend.
Wanneer ben je hier aangekomen ?
In '64.
Jullie hebben allemaal het verhaal gehoord.
Nee...
Dat verbaasd me. Zit neer.
Mijn man werkte voor Ladybird Verzekeringen.
Het is geen geheim, hij sliep met zijn secretaresse.
Ze gebruikten alle mogelijke hotels in de buurt.
Geen goedkope ook niet.
De bimbo hield er van om haar benen te spreiden,
maar deed dat enkel op zijden lakens.
Dus begon hij wat geld af te romen.
Een beetje om te beginnen, en dan, 50 miljoen
Ze vertrokken naar Panama.
Drink uit !
Op 20 januari 1970,
ging mijn deurbel.
"Je man is omgekomen in een auto-ongeval in Zuid America."
Mijn leven is daar geëindigd
Zwarte Leeuw stierf van liefdesverdriet.
Arm schepsel !
Kijk toch eens hoe liefdevol hij naar zijn meester kijkt ?
Ik zal je zijn brieven voorlezen.
Ga niet weg !
Je kan toch wel 5 minuten missen.
Hij schreef dit van het legerkamp.
"Liefste Mado,"
Dat ben ik, Madeleine.
"Ik kan niet slapen, kan niet eten.
"wetende dat de enige reden van leven ver weg is in Parijs.
"en ik zal haar niet zien tot volgende vrijdag.
"als mijn kleine wezel verschijnt in het station.
"in haar blauwe jurk..."
tussen haakjes, "die waarvan je denkt dat ze te doorzichtig is."
Heeft er ooit iemand zo naar je geschreven ?
Ik ben niemands kleine wezel.
Ik ben Madeleine Wells.
Madeleine, zoals Maria Magdalena.
Ze weende, juist ?
Wells, zoals water. Als dat niet betekent gedoemd om te huilen !
Over je vraag...
Vraag het aan Collignon, de kruidenier. Hij heeft hier zijn hele leven geleefd.
Hallo, Amélie-mellow !
Een vijg en drie noten, zoals gewoonlijk ?
Wie leefde er in mijn flat in de jaren 50 ?
Wat was hun naam ?
Nu vraag je me wat liefje.
In 1950, was ik Twee jaar oud. De geestesgesteldheid van een idioot.
De "idioot" is Lucien.
Hij is geen genie maar Amélie mag hem. Ze houdt van de manier
waarop hij elke andijvie behandelt als een waardevol voorwerp
dat met zachtheid moet behandeld worden. Het is zijn manier om te tonen
dat hij van goed werk houdt.
Kijk naar hem !
Zoals hij een baby vogeltje opvoedt !
Vraag hem geen geld.
Dan zou je hier staan tot maandag !
Voort werken, spast !
Ze heeft niet de hele dag te tijd !
Ga naar mijn moeder. Ze heeft een olifantengeheugen.
Moeder olifant !
Dank u.
Bredoteau.
Dat is de naam die je zoekt.
Maar als ik het gezegd heb, telt het niet. Ik ben seniel.
Trek je van hem niets aan, hij is seniel.
Zie eens wat hij gedaan heeft met mijn Laurel ?
Zijn vorige job was kaartjesknipper bij de metro
Nu staat hij elke nacht op
om gaatjes te prikken in mijn laurel !
Jammer dat het niet Hardy is.
We zoeken allemaal een manier om te kalmeren.
Ik spring stenen.
- Doe je dat ? - Ik zal het vinden, heb maar geen nood.
Ik ben zeer ordelijk.
- Ik hou van alles. - Zoals ?
Je zoon is bijna 50 jaar oud, en ik doe nog steeds
zijn boekhouding !
Je kneep nog steeds zijn tandpasta toen hij al 15 jaar was.
Het volgt.
Camus...
Tweede verdieping, Brossard was in B blok...
Ik heb het !
Bredoteau. Vijfde verdieping.
Ze kwamen uit het noorden.
Bredoteau.
Wat kan ik er meer va zeggen ?
... hoe kan ik leven ?
Zonder te weten welke vreugde je me geeft
als ik in je armen lig
Ik ben betoverd door je charmes
Hoe kan ik leven
zonder jou ?
Weggedoken onder de fotokist ligt Nino Quincampoix.
Als Amélie te weinig speelkameraadjes had, had Nino er te veel.
8 kilometer van elkaar verwijderd, droomden ze beide
dat ze een broer en een zus hadden,
om de hele tijd bij te zijn.
Hallo, pa.
Een nieuwe vriend ?
Ik ken hem al jaren.
Je moeder haatte hem, dus leefde hij in het tuinhuis.
Daar. Laat ons hen troosten.
Hoe doen we dat ?
Pa, als je een dierbaar relikwie van je kinderjaren zou terugvinden,
hoe zou je je dan voelen ? Vrolijk ? Verdrietig ? Nostalgisch ?
Deze kabouter is geen relikwie.
Het was een cadeau van mijn oud regiment toen ik op pensioen ging.
Nee, ik bedoel iets dat je verborgen had, zoiets als een geheime schat.
Ik zou hem moeten vernissen voor het herfst wordt.
Ik zal wat thee maken. Wil je er ook ?
Adem in, stil blijven zitten.
Voel je je beter nu ?
Sluit de deur !
Er waait een huilende storm !
Het is niet Siberië.
Je bent toch niet allergisch voor uitlaatgassen !
Ik heb afgelopen nacht bijna mijn gal opgehoest.
Gal opgehoest ?
- Wat eten we vandaag, Suzanne ? - Andijvie met gegratineerde aardappelen.
Ze zullen je op je knieën dwingen.
Is dat goed ?
- Hangt er van af waar je valt. - Als dat is voor het toilet...
Niet goed !
12:15: Orgasmisch gelach om de aandacht te trekken van het alpha mannetje.
Hij maakt me nog gek.
Kan hij er niet mee stoppen ? Er zijn nog vele andere cafés !
Suzanne ?
"Gegratineerd" betekent met witte saus, juist ?
Ja. Waarom ?
Dat verdraag ik niet. Zoals jij en paardenvlees
Het is niet mijn maag. Het is mijn geheugen.
Ik maak liever menselijk vlees klaar.
Je maakt een grapje !
Mag ik vandaag vroeger vertrekken ?
Hoe heet hij ?
Dominique Bredoteau.
Jij bent Dominique Bredoteau ?
Dat ben ik.
Waarom ?
Het gaat over...
de petitie.
Petitie ?
De petitie om...
Lady Di af te schieten !
Nee bedankt.
Dames en heren, sorry voor het storen...
Ik ben op zoek naar Dominique Bredoteau.
Voor de Europese volkstelling.
Kom op. Derde verdieping.
Hallo, katje.
Earl Grey ?
Jasmine ?
Welke wil je ?
Ik ben bezig.
Ik kom !
Waar kan ik Dominique Bredoteau vinden ?
Arme schat ! Je hebt hem net gemist.
Kijk, daar gaat hij.
Bretodeau.
Niet Bredoteau.
Je hebt een beker wijn nodig.
Kom binnen.
Ik leef hier al vijf jaar. Ik heb je nog nooit eerder gezien.
Ik kom nooit buiten het traphuis.
Ik ben kieskeurig wie ik ontmoet.
Het zijn allemaal schooiers.
Kom binnen.
Ze noemen me de glazen man
maar mijn naam is Raymond Dufayel.
- Amélie Poulain. Ik ben een ober bij... - De Twee Windmolens. Ik weet het.
En nu, is je Bredoteau mand leeg.
Omdat het niet "do", maar "to" is.
Zoals "Toto".
Ik hou van dat schilderij.
Het is de afvaart van een bootfeestje.
Door Renoir.
Ik heb er gedurende 20 jaar elk jaar een geschilderd.
Het moeilijkste deel zijn de gelaatsuitdrukkingen
Soms denk ik dat ze
opzettelijk hun stemming achter mijn rug veranderd hebben.
Ze lijken redelijk tevreden.
Dat zouden ze moeten !
Ze eten haring met morellen
en wafels met jam voor de kinderen.
Nu, waar is dat stukje papier ?
Je hebt mijn video camera gezien.
Een geschenk van mijn schoonzuster.
Ik zet het daar
zodat ik mijn klokken niet moet opwinden.
Na al die jaren,
de enige persoon die ik niet kan schilderen
is het meisje met het glas water.
Ze staat in het midden, en toch staat ze erbuiten.
Misschien is ze enkel verschillend.
Op welke manier ?
Ik weet het niet.
Toen ze klein was, speelde ze zelden met andere kinderen.
Misschien nooit.
Dominique Bretodeau. Rue Mouffetard 27.
Het is voor u.
Elke dinsdag ochtend,
koopt Dominique Bretodeau een kip.
Hij roostert ze met aardappelen.
Nadat hij de billen en de vleugels afgetrokken heeft,
hij houdt er van om een heet karkas te plukken met zijn vingers,
begint hij met de oesters.
Maar vandaag niet. Bretodeau zal geen kip kopen.
Hij zal niet verder gaan dan deze telefooncel.
In een flash, kwam alles terug:
Bahamontes wint de Ronde van Frankrijk.
Tante Josette haar ondergoed...
en boven alles, de tragische dag...
de dag dat hij alle knikkers van de klas gewonnen had.
De kneep, Bretodeau !
Cognac, A.U.B..
Verbazend, wat er juist gebeurd is.
Het moet mijn beschermengel zijn.
De telefooncel riep me...
Hetzelfde hier ! De microgolfoven riep me.
Ik zal nog een cognac nemen.
Het leven is grappig.
Voor een kind, duurt de tijd lang. En opeens ben je 50.
Al wat er overblijft van je kinderjaren past in een kleine roestige doos.
Heb je kinderen, mevrouw ?
Ik heb een dochter van ongeveer jouw ouderdom.
We hebben al jaren niet met elkaar gesproken.
Ik heb gehoord dat ze een kind gekregen heeft, een jongen.
Zijn naam is Lucas.
Het wordt tijd dat ik ze eens opzoek, voor ik zelf in een doos lig.
Denk je ook niet ?
Amélie wordt plots overvallen door een vreemd gevoel van harmonie.
Het is een perfect ogenblik. Zacht licht,
een geur in de lucht, het stille gemurmel van de stad...
Ze ademt diep in. Het leven is simpel en duidelijk.
Een zucht naar liefde, de drang om iemand te helpen overvalt haar.
Laat me je helpen. Kom naar beneden. Daar gaan we !
De weduwe van de majoor !
Ze draagt die jas reeds van de dag dat hij gestorven is.
Het hoofd van het paard heeft een oor verloren !
Dat is de bloemenhandelaar die lacht. Hij heeft veel ringen onder zijn ogen.
In het raam van de bakkerij, lekstokken !
Riek dat eens !
Ze delen sneetjes meloen uit.
IJscreme !
We passeren de slager van het park.
Ham, 79 francs. Spareribs, 45 !
Nu de kaaswinkel. Picadors zijn 12.90. Cabecaus 23.50.
Een baby die naar een hond kijkt die naar de kippen kijkt !
Nu zijn we aan de kiosk bij de metro.
Hier zal ik je laten, goedendag !
"Ze komt niet overeen met andere mensen."
"Ze is steeds een eenzaam kind geweest."
Op een schitterende avond in juli
terwijl op het strand, hordes vakantiegangers
rusten in de nieuwgevonden zon
en de rijke Parijzenaars
gapen naar de sterrenhemel
van traditioneel vuurwerk,
Amélie Poulain,
peetmoeder van de verstotelingen, Madonna van de jongelieden
gaf eindelijk toe aan de uitputting.
In de straten van Parijs,
waren er een enorm aantal treurenden
die in stilte haar begrafenisstoet volgden.
met het onmetelijk gevoel alsof ze net weeskinderen geworden zijn.
Wat een vreemd lot voor een
die alles gegeven had wat in haar zat,
en toch schepte ze zoveel vreugde uit de kleine simpele dingen van het leven.
Zoals Don Quichote, heeft ze zichzelf gewapend
tegen de windmolens van het leven en al haar miserie.
Het was een verloren strijd
die ze veel te vroeg verloren heeft. Ze was pas 23, toen Amélie Poulain
haar jong, vermoeid lichaam liet wegdrijven
met de eb en de vloed van het universele leed.
Toen ze ging, voelde ze spijt dat ze haar vader had laten sterven
zonder dat ze geprobeerd had om zijn leven
wat nieuw leven in te blazen
zoals ze bij zovele anderen gedaan had.
Wacht !
Pagina's vol van dubbele foto's
verscheurd en weggeworpen door hun eigenaars,
voorzichtig terug verzameld door een rare snuiter.
Wat een familiealbum !
Een pakje Gauloises.
Wacht een ogenblik. Er hangt hier te veel rook !
Waar zijn ze ? Ik kan niets zien.
Meer naar links. Meer...
Je hebt verandering nodig...
Vergeet het.
Een mauresque voor de jonge man.
Een kirr, een mauresque en twee muntlimonades.
Was dat voortijdig of laattijdig gegiechel ?
Ben je een onnozelaar ?
- Voortijdig. - Heb geen angst !
Je zal je potje dat past op je dekseltje wel ooit eens vinden.
Alle vrouwen willen slapen op de schouder van een man.
Alle mannen snurken na enkele drankjes
en ik heb een muzikaal oor.
Mijn neusgaten zijn geopereerd.
Ik zie dat je een geboren romanticus bent.
Ik zie dat je nog nooit de ware liefde bent tegengekomen.
Toch wel. Het heeft ervoor gezorgd dat mijn been korter werd.
Ik dacht dat je van een paard gevallen was.
Dat is ook zo.
Ik was verliefd op een trapeziste.
Stom van me ! Ze laten je altijd het allerlaatste moment vallen.
Hij liet me vallen net voor mijn act.
Ik kwam ten val. En het paard eveneens
en ik stak er onder.
De mauresque ?
Maar toch, echte liefde bestaat.
Ik weet het. Na 30 jaar achter een tapkast te staan,
ben ik een expert. Ik zal je zelfs het recept geven.
Neem twee vaste klanten,
mix ze samen en laat ze wat borrelen.
Het lukt altijd.
Verontschuldig me !
Ik zal gaan.
Heb je nog niet genoeg mensen gekwetst ?
Gina kan zichzelf verdedigen.
Ik bedoel niet Gina. Ik bedoel Georgette.
Kijk ! Ze snakt naar je aandacht
maar jij ziet enkel Gina.
Arm meisje ! De dingen die ze doet
om je aandacht te trekken !
Je moet echt blind zijn.
Ik vertrek op een date. Goedendag !
Wie haar nieuwe ook is,
hij kan niet slechter zijn dan die zot met zijn cassetterecorder
Joseph is niet zo zot.
Hij lijdt enkel veel pijn.
Hom op ! Ze zijn reeds twee maanden uit elkaar.
Om dan nog elke dag naar hier te blijven komen, dan moet hij een echte masochist zijn.
Zeg niet dat je het nog niet opgemerkt hebt.
Wat opgemerkt ?
Hij zit altijd hier, juist ?
Zit neer.
Zit neer, Georgette.
Wat zie je ?
Mijn sigarettentoog.
Ontbreekt er niets ?
Doe eens moeite.
Ik zou niet weten wat !
Denk er eens over na. Goede nacht.
Brief komt 30 jaar te laat aan.
Een postzak gevonden door bergbeklimmers op een gletsjer op de Mont Blanc
maakte deel uit van de cargo
die verloren gegaan is in een vliegtuigcrash ergens in de late jaren 60.
Hoe triest ! Een jonge, mooie prinses.
Is het oké als ze oud en lelijk is ?
Natuurlijk ! Zie maar naar Moeder Teresa.
Zit hij nog steeds achter Gina aan ?
Nee, hij heeft iemand anders.
Iemand die ik ken ?
Het rare van die gletsjer...
Iemand van de Twee Windmolens ?
Niet jij !
Niet Suzanne...
- Nee ! - Ja.
Daar is hij opnieuw.
Hoe raar.
- En hier. - Hij weer !
"Station Lyon."
En hier. "5 maart, Austerlitz."
Steeds opnieuw dat zelfde witte gezicht.
Twaalf keer.
Ik heb ze geteld. Het is heel raar.
Waarom neemt iemand foto's van jou in de ganse stad
en gooit ze dan zomaar weg ?
Goede foto's zelfs.
Het is precies een ritueel.
Hij vindt het waarschijnlijk angstaanjagend
om oud te worden. Het is zijn enige troost.
Hij is dood !
Hij is bang om vergeten te worden.
Hij wil dat alle mensen zijn gezicht herinneren.
Zoals zijn foto doorfaxen vanuit het hiernamaals.
Een dode man bang om vergeten te worden.
Deze mannen hier...
hebben het gemaakt !
Ze zijn al lang dood
maar ze zullen nooit vergeten worden.
Het meisje met het glas...
Misschien zijn haar gedachten bij iemand anders.
Iemand op de foto ?
Waarschijnlijk bij een jongen die ze ergens gezien heeft
en waar ze zich verwant mee voelde.
Bedoel je dat ze voor zichzelf uitgemaakt heeft dat ze liever
een relatie heeft met een afwezig persoon
dan een relatie op te bouwen
met de mensen rondom haar ?
Misschien probeert ze hard om het wanordelijke leven van andere mensen op te vrolijken.
Wat scheelt er aan haar ?
Haar eigen wanordelijk leven ?
Wie zal daar voor zorgen ?
Je kan beter mensen helpen dan een tuinkabouter.
De trucker had 2.8 gram alcohol in zijn bloed !
Dat maakt me ziek !
Als je spreekt over het aanwerven van onverantwoorde onnozelaars !
- Je sleutels. - Wacht eens even, Mello.
Haast dood tegenwoordig.
Neem een voorbeeld aan Lucien.
Geen enkele radar zal hem ooit aan het werk zien !
Schaam je, Mr. Collignon.
Het is niet zijn schuld.
Dat is waar, Mevr. Couchoix !
Het is niet zijn schuld dat hij niet kan slapen. Het is de schuld van Lady Di.
Raad eens wat ik in de truck gevonden heb. Een lingerie catalogus.
Hij had Lady Di's gezicht
over alle modellen geplakt !
Wat vandaag ? Vijf asperges
of meer lokale geschiedenis ?
Niets.
Sleutels snijden Terwijl je wacht
Is je migraine beter ?
Ja, maar mijn rugpijn heeft me de hele nacht wakker gehouden.
Het is een hele tijd geleden dat je er
zo goed uitzag.
"Een vrouw zonder liefde verwelkt zoals een bloem zonder zon."
Raar weer vandaag !
Wat is er zo grappig ?
Je bent maar de 100ste die dat zegt.
We verdoen onze tijd om te vergeten hoe snel de tijd gaat.
We doen dat om minder rotzooi te horen.
Ik schrijf rotzooi die niemand publiceert.
- Weer een afwijzing ? - Mijn 30ste !
Is je neef geen boekcriticus ?
Vergeet het ! Critici zijn net bloedzuigers
die al het bloed uit de schrijvers zuigen.
Is je boek
een liefdesverhaal ?
Het gaat over een man die een dagboek bijhoudt.
Niet over zijn verleden,
maar over rampen in zijn toekomst.
Dus wordt hij depressief en doet hij niets.
In essentie, gaat het over een leegloper.
Ik zal het manuscript aan jou opdragen.
Dus zal je zijn rekening overnemen !
Zijn schrijfsels voor mijn nippels. Dat is sponsoring.
Waar bleef je zo lang ?
Kijk eens naar de tijd !
Iemand heeft in zijn moeder gepist !